Familie, fly og gnu

Er ganske fornøgd med samandraget i tittelen, men kan utbrodere litt for den som er interessert..

Det heile starta med at eg fekk overtala mamma til å vurdere Afrika som reisemål. Det var vanskeleg, men etter å ha påpeikt at i boka hennar om "20 steder å se før du dør" hadde Tanzania 2 av dei. Sann i tillegg til meg sjølvsagt. Ei stor takk til Ngorongoro-krateret og Zanzibar for den ekstra hjelpa.


Ein liten smakebit på seinare safariinnlegg. Ei herleg familie!

Litt erketypisk skjedde det vilt mange ting denne veka som familia mi kom. Dei første 4,5 månadane har ikkje akkurat gitt næring til stressplager, magesår og livsstilssjukdomar, men akkurat denne veka starta ting å skje. Som tidlegare nevnt kom eit filmteam ifrå Noreg, men ikkje nok med det. Beskjedar har ein tendens til ikkje bli skrivne opp her på CHRISC-kontoret, so sjølv om eg hadde fortalt om besøket mitt i tide og utide var det likevel eit sjokk for dei veka før. Då hadde ein på kontoret allereie planen klar om å reise til ein annan by og ha seminar der ilag med oss. Dette vart heldigvis utsett, også bloggmessig. Dette kjem so snart eg får skrive det og lasta opp bilete. Sistnevnte tek mest tid, då einaste moglegheit er å gå på ein spesifikk internettkafè i byen og gjere det der=) Sjarmerande Afrika!

Moviestar

"Sett mej einkvan plass før sei du? ..ja, det må vel vere den gongen ej va me i CHRISC - The reklame movie...verte no gjenkjend rett som det e....."

For kun to veke sidan var tre staute karar ifrå KRIK i Noreg på besøk for å filme ein reklamevideo for CHRISC i Aust-Afrika. Tanzania var det landet dei eigentleg ikkje hadde tenkt å filme so mykje i, men etter at dei såg kor fotogene vi var her vart det både ein råfilm og ein rå film eller to. Det at vi eigentleg ikkje var verken hovudrolleinnehavarar eller i den opprinnelege planen gjorde oss ingenting, og eg må seie at eg satsar på å sole meg i glansen heilt fram til eg stikk heim att til Noreg!



So alle som er interesserte, leit etter CHRISC - The reklame movie i din næraste videosjappe og bla opp under tabbeklippdelen eller "Uncut version". Der finne dokke sikkert to spreke unge menn med CHRISC på kassa=)

Besøk av Bildøy Bibelskule

Avogtil skjer det at vi får besøk ifrå Noreg av skular, og 10. februar skjedde det igjen. Frå før av kjenner eg veldig godt ein av lærarane, Magnus, so det var ekstra kjekt denne gongen. At gjengen var ein strålande herleg gjeng sette ytterlegare ein spiss på vitjinga. Etter lang mailkorrespondanse og pratar med folk på kontoret fann vi i fellesskap ut eit godt program. Nokoav det første som stod på tapeten var besøk til ein nykristna masailandsby for å sjå kor dette livet såg ut. Vi har gjort det same før med ein ikkje-namngitt folkehøgskule med hell, og tenkte at dette var bankers. Ei revurdering av dette utsagnet måtte imidlertid gjerast etter besøket...


Magnus til venstre og ein gamal ruttis av ein masai til høgre.

For Bildøy klarte å kommunisere med landsbyen på ein heilt spesiell måte. Det heile utvikla seg til ein slags salme-battling. Litt betre forklart havna alle i ein stor sirkel og so var det kvar sin tur av lokale og gjestar å framføre ein song eller dans. Bildøy var ikkje heilt førebudd på dette, men drog det iland med 3-stemte bordvers og jenka. Fantastisk og herleg på same tid! So å kalle det bankers er ei stor underdriving=)


Første par ut..


..og Bildøy svarar. Jenka er universelt


Rutinert nok hadde Bildøy med seg passe mengder ballongar som var skikkeleg populært.


Eit hjarteleg handtrykk mellom dei to flokkleiarane runda av besøket.

Onkel Blå

Her forleden sa eg til nokon at no var eg blitt so husvarm her i Tanzania at eg kom til å bli rana snart. I forgårs var det ein som tok meg på ordet..

Vi hadde nettopp spelt ein "bedrifts"-"venskaps"-"kamp" for CHRISC mot TNA som er Tanzanian National Army. Ja, det stemmer, hæren kan spele fotball. Etter kampen, som enda 1-1 og var meir drit enn magisk, var vi slitne og sette navlen i retning heimen igjen. Men ja, tjuveriet. Det heile var so enkelt som at eg tok fram pengar til å betale dalladallaen (minibuss) og la lommeboka i topploket på sekken igjen. Der var den ikkje når eg var vel heime. Visakort, lappen og nesten ei månadsløn for ein grunnskulelærar i cash. Skal tjuven leve på grensa til absolutt fattigdom (1 USD om dagen) vil han kunne leve på denne fangsten i litt over 2 månader. Vil han heller leve som turist her, og dette er nok vesentleg meir sannsynleg då "morgondag" er eit ukjend begrep som ikkje kan eller bør takast seriøst, held nok pengane litt under 2 dagar. Det spørs litt kor mange Mt. Kilimanjaro-solhattar og maasaispyd han vil ha..

Menmen, verda fall ikkje i grus sjølv om tapet var forsmedeleg. Og dagen etter skulle eg på politistasjonen for å melde brotsverket. Og høyr no, no kjem det..

No har eg aldri trampa ned dørstokkane til onkel Blå før, og visste ikkje heilt kva eg skulle forvente. Det var iallefall ei sunn inngongshaldning ser eg i etterkant. Eg møter opp, med bukse og skjorte for å verke mindre kvit, litt etter lunsj og stiller meg ved "skranken". Folk står, sit og ligg litt overalt, og skranken verkar meir som ein molo med hav på begge sider enn ein stad for betjening. "Bak" skranken, ved ein vegg, sit/ligg ein kar som grin høgt og dramatisk til ei dame der. Denne dama berre heng og gjer ingenting, bortsett frå å irettesetje grinaren avogtil. Ved sida av denne dama sit ein tynn, og litt full eller gal, mann med eine sida av hovudet barbert pga det enorme kjøtsåret han har i hovudbotnen. Eg må kike fleire gongar for å sjå om han har "hol i haudet" på ekte, men kjem til at det har han trulegvis ikkje. Han vimsar òg litt rundt og truar grinaren litt med lite skremmande sparke- og slågestar. Det luktar sterkt av maling overalt, og dette skuldast ein heilt kvit- og blåflekkete malar som er i ferd med å renovere politihuset på ein slurvete måte. Ein politimann står ved skranken og betjenar ein kar, medan 3-4 andre eksemplar av lovens lange barm står og ser på det same som meg.

Etter ca ti minutt med dette tek eg mot til meg og bryt inn i praten til ei av dei lange barmane for å få hjelp. Då tek ting til å skje, og etter kun 20 minutt kjem ein kar og skriv eit saksnummer på ein papirbit til meg. Med den skal eg opp i 2. etg og betale 2,50, for deretter å gå ned att og inn 2. rom på høgre hand.

Som fortalt, so gjort. I 2. etg venta eg berre 5 min, og eg fekk ein ny lapp. Den var gul, og i tillegg til saksnummer stod det òg namnet mitt. Iallefall sann omtrent mitt namn. Vel nede i første etasje igjen venta eg berre 10 min for å bli "ekspedert" av ei resignert politidame i eit rom møblert med ark, permar og rapportbøker. Eg gir ho den gule lappen. Den landar på kontorpulten. Ho sukkar og fortset med det ho gjorde på. Etter nye 10 min kjem den blåkvite malemannen inn på rommet og feiar over veggen med kosten. Og so skjer det noko, endeleg. Politidama, la oss kalle ho Nancy, har funne fram eit skjema og gir til meg. So seier ho at eg skal gå over gata til "contain" og få to "photocopy". Eg nøler, men hoppar i det og går ut. Det er nemleg eit politibygg på andre sida, og eg tenkjer at "der må sikkert nokon stå og ta imot og vite kva eg eigentleg skal gjere". På veg over gata til politistasjon nr 2 ser eg ein spraglete container som tek kopiar. Nancy var altso tom for skjema og sende meg for å ta ein kopi. Eg tek 2.

Vel tilbake på kontoret til Nancy er eg at kopi nr 2 vekkjer litt lettelse, for ellers hadde Arusha politistasjon vore utan skjema til neste person som skal anmelde ei sak. Ho treng nemleg begge kopiane for saka mi. Og no byrjar ballen å rulle, for etter kun 5 min startar ho å skrive saksnummeret og "namnet" mitt på skjemaet. Etter kvart kjem vi til kva eg har mista og ikkje, bortsett frå eit avbrot eller fem av kollegaer som kjem og seier hei. Ein av dei presterar å seie "pole na kazi" som best kan omsetjast til "eg kondolerar fordi du har arbeid". Eg legg rundt desse tider merke til ei dame til som sit i eine hjørnet på kontoret utan å seie noko. Eg såg ho i starten òg, men no byrjar det å verte litt rart. Eg let ho vere enn so lenge..ho Birgitte.

No er vi som sagt på ein "roll", og snart går Nancy ut med skjemaet i to eksemplar og den gule lappen. Eg er henvist til ein kubbestol sidan det kanskje kan ta eit minutt eller to. Eg let den nyflekka kubbestolen vere der den er og finn heller ein riglafengjen stol utan maling på. Eg og Birgitte. Etter ei stund kjem Nancy tilbake utan noko framgong i papirmølla, ho manglar enno ein signatur. Men kun 10 min etter freistar ho på nytt. Birgitte har skifta stilling til klassisk sovestilling med stol og bord og er ikkje mykje underhaldning i. Eg ser ut vindaget i staden og ser ein liten, tynn mann som skubbar ein bil med ein stor mann i over parkeringsplassen. Og plutseleg går Nancy forbi med ein kollega. Heldigvis med mine papir i handa..

No har medvinden i saka løya, og ingenting skjer. Eg er i ferd med å verte litt svimmel av malinga i rommet, for sjølv om her kun er gitter og ikkje vindauge hjelp det lite når det ikkje er vind. Eg vert òg kjend med eit par tre kollegaer som stikk hovudet inn, men ellers lite. Ein eldre kollega går bort til Birgitte og stikk ho 6-7 gongar med batongen for å høyre kor det går. Og no får eg første gong ei aning om at Birgitte kanskje ikkje er her pga opptrening til å verte politi eller OD eller noko slikt. Ho er tydelegvis lei seg, og med min spartanske swahili kjem eg til at det har noko med 900 000 shilling å gjere. Ouch. Det tilsvarar omtrent 4-5000 NKR, og kan nok neppe skaffast inn att med mindre ho har ein uvanleg god jobb. Og på sukkinga verkar det ikkje slik. Eg spør kva som er gale, men ho vil ikkje svare. Og no er det ikkje like gøy å kike på eit ikkje-fungerande politivesen lenger..

Etter 40 minutt har ein av dei som stakk hovudet inn for 3. gong sett at eg ventar, og går og finn Nancy. Eller, iallefall papira mine, og det er no det viktigaste. Eg forlet tause Birgitte med eit "Good luck" og går ut. På parkeringsplassen går eg forbi Nancy, som er godt inne i ein samtale med ei kolleginne. Smilar, helsar og flirar.

Sann ifrå spøk, men sanning, og over til alvor. På den eine sida:
Det tanzanianske politiet er korrupt, ineffektive og Nancy spurte aldri kvar eg hadde blitt fråstjelt lommeboka. Ei etterforsking vil nok ikkje starte opp i dette århundret, men det er no greitt nok i mitt tilfelle. Litt verre for Birgitte og 40 millionar andre tanzanianarar.
Men på den andre sida:
Politi er eit lavtlønsyrke deluks her i landet, og har lite midlar som når ut til å betre sjølve politiarbeidet. På kontoret til Nancy var det utfylte skjema i stablar i alle hyller og brukbare areal, og malingseimen er meir enn god nok grunn til å ta seg ei ekstra pause.

So, til den norske stat: Viss dokke he tid og penga so kan dokke godt introdusere IT til det tanzanianske politiet. Og helst ikkje berre dump 2000 Dellmaskiner utfor døra deira og legge ved 3 eksemplar av "Windows for dummies", for det kjem aldri til å funke!

He ej fortalt om den gongen ej gjekk mej oppå den derre Kilimanjaroen?

Meg med Tidemand og Gude-stil, Jærenjarle med tidlaus norsk mote og H-pac som American Outback Idol.

Det ryktast at H-unit he langt på veg passert firesifra antal ord på sitt innlegg om Kilimanjaroturen, so då gjer ikkje eg det. Om noko er uklart av hyttenamn, høgder over havet og relativ stigning i løpet av denne forteljinga kan dette trulegvis finnast på helgetur si side.

Eg kan no iallefall starte me min konklusjon av turen. På førehand var skalaen sett til å flyte mellom drit, drit og magisk, og magisk, og kurva mi i skrivande augneblunk ser slik ut:


Det må leggast til at når ej va på veg ned att til hotellet og i dagane etter so låg eg lenger til venstre enn eg gjer no. Eit positivt trekk ved fjellturen der altso.

Det heile starta med at Helge sin kompis, Jærjarle, var sugen på revansje etter eit forsmedeleg uavgjort mot fjellet for to år sidan. Helge var veldig gira på å ha gjort Kili når vi først var her, og eg...tja, det e no kjekt å fare på tur. Og eg satsa hardt på at glansen av toppen skulle drive eg til stordåd attmed dei andre. Eg fekk høyre at det krevdest enorm vilje og lyst for å kome opp til toppen, og dette gjorde meg, med rette, uroleg. Eg satsa likevel friskt på at dette var piece of kvefjordkake, og at eg innan få dagar skulle kunne heise flagget og fire buksa på toppen.

Team Helgetur med ein eller annan haug i bakgrunnen.

Eg prøvde etter beste evne å innføre "personleg ting" på turen, altso ein hemmeleg ting som det er absurd eller rasande festleg å drage fram ifrå sekken på toppen, men mottakinga var laber. Men etter litt modning var det likevel ein slags einigheit om dette. Litt mot reglementet so var ikkje denne tingen heilt hemmeleg likevel, og det kom fort fram at eg hadde med munnspel og Helge hadde melodikaen sin. Eg vurderte lenge å ta med varmt vatn opp i tilfelle munnspelet skulle fryse fast i leppene eller ekspedisjonsskjegget, men slo det frå meg etter kvart. I dag veit eg betre....

Tolla..

Vi starta med ei natt på Marangu hotell, oppkalla etter ruta vi valde å ta. So langt, so bra. Vi fekk ei god innføring av Desmond, ein erkebrite med kakishorts og sideskill for anledninga, om ting som var teite og mindre teite å gjere på turen. På kvelden hadde tilogmed hotellet ordna det til med ei tilsettinne som skulle sjekke over at eg hadde med meg det eg trengde for å overleve. Dette viste seg å vere ei av vaskedamene, som forøvrig var veldig hyggeleg, men likevel..kun mitt stolte sjølvbilete av å vere norsk fjellmann hindra meg i å få eit nervøst samanbrot på dette tidspunktet. Stoltheit kan brukast til so mangt..

Med to fotoentusiastar med på turen var det lite som ikkje vart behørig dokumentert. Sann utanom toppstøtdagen sjølvsagt, for då var vi i ørska alle samen.

Morgonen etter sette team Ej og team Helgetur ut i den store verda, kalla Kilimanjaro og omegn, med stokk, solkrem og ein lett turistaktig Mt. Kilimanjaro 5895 meter-hatt. Den hadde eg haia til meg etter ein lengre samtale med Nixon, ein av mine homies ifrå gateseljarmiljøet i Arusha, for den nette sum av 20 kr. Eg gjorde eit poeng ut av at eg skulle ha Mt. Kilimanjaro-emblemet vendt bakover fram til eg hadde vore på toppen. Ingen vits i å selje skinnet før gnuen er skoten og alt det der..

Helge sitt bilete. Takk=)

Vi hadde fått beskjed av Desmond om å gå slowly slowly, eller polepole på hanglabanglaspråket, og Helge hadde i tillegg full kontroll med GPSen sin på kor mange høgdemeter vi steig i timen og mykje anna statistisk materiale rundt dette. Vi hadde lete oss fortelje av mange andre at polepole kom vi til å verte ubeskriveleg lei av å høyre undervegs, og stor var difor vår undring då vi måtte minne guiden vår på dette gjentatte gongar heile vegen opp. Ting kunne tyde på at han ikkje var gira på eit toppstøt og ville køyre oss fast i høgdesjukefella, og vi tenkte alle vårt om kva slags tur dette skulle verte..ein er liksom tapt bak ein gnu om ein ikkje har guidar, berarar eller kokk med på laget.

Horombo hut med nabofjellet Mawenzi i bakgrunnen. Heilt ok solnedgong=)

Turen opp til første hytte var heilt fantastisk kva tropisk skog, turglede og god mat angikk. Opp til andre hytta bytta vi ut tropisk skog med eit strålande utsyn og fagre åsar, men elles var oppskrifta uendra. Andre hytta heiter forresten Horombo, og her vart vi to netter sidan vi hadde lagt inn ein ekstra akklimatiseringsdag her. Denne dagen utnytta vi godt til å gå ein tur og gløtte på Zebra rock og til å hooke opp Helge med ei sverigerinne. Uheldigvis måtte denne lovande relasjonen avbrytast, då ho måtte sendast ned att i relativt pjuskete forfatning grunna høgdesjuke. So mykje for den sinnrike assisten som Jæris hadde lagt opp med. Jarles 2 var vonbrotne, sjølv om Helge såg ut til å ta det fint.
På utsida..

Meg og Zebra Rock...og ein koffert.


Teama og hovudguide Howard ved Zebraveggen. Ikkje la dykk lure av det triste uttrykket til Howard, han var eigentleg kjempeglad for å vere på tur med oss.

Når siste kvelden på Horombo nærma seg kom òg spenninga og nervane. Det som no stod framføre oss skulle avgjere suksessen til ekspedisjonen, og vårt omdøme i ettertid. Mykje stod altso på spel. Morgondagens timeplan såg slik ut:

1.Stå opp kl 07:00 og ete graut og proper English breakfast.
2.Gå so sakte som mogleg opp til Kibo hut på 4700 m.o.h. ved foten av haugen. (Opp 1000 m der altso)
3.Slappe av litt og ete so mykje mat som magen klarer å halde på, gå på do og prøve å sove. (Rart kva høgde kan gjere med alt innanfor kroppens fire veggar)
4.Stå opp kl 22:30 for å ete meir. Lett som ein plett..Not...
5.Not Not..(Gjerne med Boratstemme)
6.Gå 1000 høgdemeter til opp i mørket.
7.Gå 300 høgdemeter til opp.
8.Ta bilete
9.Snuble i rask takt ned att 300 h.m.
10.Sklisnuble i springetempo ned 1000 h.m.
11.Slappe litt av og ete litt mat.
12. Gå halvt i ørska ned 1000 h.m. til Horombo
13.Et litt mat og velt deg oppi næraste seng.

Tunet til Kibo Hut, ved foten av marebakken.

Vi følgde skjemaet ganske bra, bortsett frå litt ekstra krydder her og der. Ifrå omtrent 5400 m.o.h. hadde Jallis lite krefter igjen, Helge klarde ikkje å få plass til fleire pust imellom innhaleringane og eg hadde ein gnu inni hovudet som ville ut i tillegg til aukande kvalme. Ikkje umogleg at det var ein gnu inne i biletet der òg..

Vi vart raskt passert av ein gjeng eplekjekke gamle sveitserar, ein aldrande tyskar som alle kalla Opa, i tillegg til eit yngre par der mannen bar på ein OL 2008 Czech Team ryggsekk. Gamblingtendensane kom snart til overflata og eg sette ein Twix på at han var med på det tsjekkiske vannpololaget. Jærle sette eit grønt e-stoffgodteri på at han var med på basketlandslaget medan Helge meinte det måtte vere eit eller anna innan friidrett. Han måtte setje to Bounty på dette då det var litt for lite spesifikt. So Petr Czech lookalike, viss du ser dette, ikkje nøl med å ta kontakt og gje oss rett svar!

Vi kontrapasserte dei eplesveitserane først, der vi feia forbi dei i jamt tempo. Rett nok ikkje utan å få slengt ein, sikkert velmeint, «Lillihamer Express» etter oss. Lenger oppe i bakken passerte vi Opa, som hadde seg ei av fleire spypauser. Petr og kviga nådde vi ikkje igjen diverre, men vi grusa dei på veg ned att då Petr halta verre og måtte støttast opp av ein ikkje veldig svær guide. In your faces..

Punktet der vi for første gong er på kraterkanten heiter Gilmans Point, eller Jarles Point frå no av, for det var her han måtte erklære uavgjort med fjellet sist gong. Mange seier at ein har bestige Kilimanjaro ved å nå dette punktet, men dette er berre tåkeprat. Ein 3-poengar kan kun hentast heim ved å nå Uhuru Peak på 5895 m.o.h., gjerne akkompagnert av sviktande føter, skallebank, førre måltid omtrent på høgde med øyrene og begynnande lungeødem.

Sigersbiletet av oss på toppen av den høgaste haugen.

Turen bort til toppen ifrå Jarles Point er berre med 300 meter stigning totalt og skulle vere som ein leik, om enn ein veldig tung leik. Dette stemmer på ingen måte! Gnuen i hovudet og den mellom øyrene vart meir utålmodige, i tillegg til at kraterkanten har minst 3 eller fleire luretoppar før Uhuru Peak. Spørs kor intenst ein ser etter moglege toppar. Men fram kom vi, og Jarle fekk ein etterlengta revansje. Der var det berre å stille seg litt i kø for å verte teken bilete av attmed skiltet på toppen, ete litt sjokolade og verte jaga nedover igjen av hovudguide Howard. Eg gløymte heilt av at eg hadde teke med videokamera og munnspel, og Helge var heller ikkje med på notane. Istaden var det lett jogg nedover att so fort som råd for å legge att høgdesjuka.

Ej satt na på toppen, diverre utan standard bekledning. Rart kva som går i gløymeboka når det einaste ein har i magen, ein fattig litan Twix-twist og venstre bakfot til ein marsipangris, ikkje er nøgd med tilværelsen.


Helge og Jarlis i obligatorisk komagange ned ifrå toppen.

Den oppmerksame «skal berre kike innom»-bloggar vil kanskje sjå på biletet og undrast over den litt uortodokse bekledninga vår. For min eigen del var den som følgjer:
1.Ull-t-skjorte, ullstillongs og ullsokkar
2.Ullskjorte og ullstillongs
3.Ullskjorte og fjellbukse
4.Ullgensar og lånt regnbukse
5.DUNJAKKE

For den som ikkje har ei dunjakke på seg enno; Jogg og kjøp, og ta den på snarast! Måtte rett nok gå med dunjakka og ullgenseren relativt opne heile turen opp, men du hjelpe meg kor praktisk å kle på seg på toppen ved å zippe igjen to glidelåsar istadenfor å vase rundt i sekken og kulingen.

Gjengen ved Jarles Point på veg ned att. Biletet lyg, for ingen var like glad som vi gav uttrykk for.

Ifrå Jarles Point og ned til Kibo hut gjekk det radig ved å skli ned den bratte marebakken i den lause grusen vi hadde lista oss opp på. Tanken om å verte kvitt skallebanken gjorde at det gjekk enda raskare, og støvskya etter Howard framføre meg sla heller ingen dempar på viljen til å kome framføre.

Opa og Oma i heit omfavning i solnedgongen på Horombo. Lik allversjakke er stil.

Deretter drog vi no ned att til Horombo, før vi stupte ned nesten 2000 høgdemeter til den neste dagen og kom i mål ved inngongen til Kilimanjaro National Park. Ein flott gjennomført tur ifrå begge teama, men som ikkje freistar til gjentaking.

Meg og min faste følgjesven, stokken Desmond, på veg ned att. Hatten er snudd rett veg etter den store triumfen på haugen.


Typiske berarar, med mesteparten av bagasjen på hovudet. Meg inn frå høgre.


Tipse- og spanderingsrunde etter ein kjapp dusj på hotellet med heile crewet vårt. Legg merke til Howard cent litt til venstre for midten.

Ein spesiell takk må rettast til Jarle som etter lang tids sjokoladestreik hadde gitt seg sjølv lov til å nyte Kvikklunsj på 5895 m.o.h., men som gløymde det heile og nekta seinare å ete dei 5-6 sjokoladane som no ligg i vårt kjøleskap. Ka du gir mej..
Jarle, det va veldig kjekt å treffe dej og vere på tur me dej! Du e kul, som biletet viser.

Biletet som viser.

No i ettertid ser eg at mitt eige blogginnlegg kjem på omtrent like mange ord som H cent sitt, og mitt sleivspark mot han kjem då sikkert rett attende i mine andlet. Menmen, e berre ein ting å sei om det:

Hjelp?

I forigårs skjedde det igjen, dette som er so vanskeleg å vite fasiten på. Ei ungvaksen dame stod i krysset vårt, attmed alle ungane vi brukar å løfte og hive rundt kvar dag, og venta på oss. Ho spurde meg korleis det gjekk og alt det der, og eg svarte etter beste evne. Eg hadde aldri sett ho før, og spurde om ho var ein av naboane våre. Det var ho ikkje, for ho var kome langvegs frå. Ho lurte på om eg hadde tid å prate med ho, for ho hadde pengeproblem. Ho viste meg ein lapp med prisar på skulegong for ungar, og so såg ho på meg med store, bedande auger...

Tidlegare på dagen hadde eg arrogant og frekt avfeia tre fillete og litt frekke ungar som ville ha flaskevatnet eg hadde, og deretter pengar når dei ikkje fekk flaska.

Tidlegare denne månaden måtte eg og Helge seie nei til ein ven i Chrisc som var i finansielle tronge tider.

Før jul kom ein nabogut som er sveisar bort til oss og ville ha 5000 TSZ (ca 4 dollar) til mat. Til samanlikning so åt vi førre lunsj for 1000 TSZ

Eg har ikkje tal på kor mange vitsar med dårleg skjulte poeng som oppfordrar meg til å la PC, eventuell motorsykkel og elles alt av verdi eg har liggje att hos Chrisc i Arusha.

Nokre situasjonar er lettare å svare nei i enn andre. I det første eksempelet gjekk eg derimot heim med ein pill råtten kjensle..

Det går sjølvsagt ikkje an å dele ut pengar til alle som kjem til nabolaget. Då står det kø neste morgon heilt ned til hovudvegen med andre som treng pengar like mykje, og heller meir. Men likevel..hadde dokke sett augene til den mora.

Heldigvis for meg er eg overbevist om at praksisplassen min her, CHRISC Tanzania, har 10 gongar meir bruk for mine og Helge sine organisatoriske evner enn pengane våre, om det so skulle vere millionar av kroner. Det er difor vi er her og det er her vi skal gjere ein forskjell.

Det er hardt å møte fattigdom i form av eit ansikt likevel, spesielt når ein tenkjer på at hjelpa vi er komne for å gje må gå vegen via hovuda til Chrisc-tilsette, deira initiativ og evner og ut i praksis med informasjonsarbeid om HIV/Aids, leiarskap, førstehjelp samt eit fritidstilbod utan rus og kriminalitet.

Til gjengjeld håper eg at det iallefall vil verte ei varig hjelp, sjølv om det ikkje er ei direkte hjelp, til sonen til denne mora. Kanskje.. Og tusenvis av andre mødre med søner i tillegg til denne eine..

Bilete og slikt ifraa infield og Zanzibar

Sat igjen med nokre bilete som ikkje har med verken strekkhopp, bakfulle og bleikfeite tyskarar eller bart å gjere, men det er for gale å la dei gå til gnuane..so her kjem dei.


Kan ellers melde at eg skal gjere ein freistnad paa Kilimanjaro på onsdag. Helge og eg samt ein kompis av HellG som har kome på besøk hit for å vere med. Rettare sagt so er det kanskje han som skal og vi som slengjer oss på. Eg må seie at eg ikkje heilt har turen klart for meg, og kjenner meg ikkje heilt førebudd..eg er berre med...påeinmåda. Men ein forsending heimafrå med julemarsipan, dunjakke og Fri Flyt har hjelpt ganske so bra på førebuingane mine iallefall. Spådomane for turen og utfallet varierer litt, men felles for alle er at dei svingar mellom drit, drit og magisk, og magisk. Satsar helst på det siste, sjølv om dobbel dose dopapir er det første eg har tenkt å pakke med. Toppen er forresten plassert sjukt høgt oppi skyene, ca 1000 meter høgare enn eg tenkte at som var passeleg for eit høgaste fjell her i Afrika..menmen. Det e no berre ein bakke..og eg har ingen planar om å halde det ekte sunnmoersk og starte ifrå havnivå. Det verte berre for teit..

Mhm, bilete..Viss alt går etter planen so er det ifrå infield først og når folk på bileta har fått på seg bikini eller slikt er vi komne til Zanzibar.


Hanne og LS på sykkelturen på infield.


Anders på same tur. Legg merke til stoltheita over å bere Nordic Sports Day t-skjorte, ei konkurranse i Kampala dei vann.


Afrikansk løysing på at der ikkje er ei kai der RUTEbåten legg i land.


Meg ved steinane som markerar starten pa Nilen, eller the source of the Nile for alle ekspedisjonsspirar der ute. Legg merke til t-skjorta ifrå Setesdal Steinmuseum. Jeg er Steingal.


Ole Asbjørn tek rolla som leiarsau.


Ole Johan og Anders for Team Astana.


Liv Astrid og Maria smilar over å vere i tetgruppa.


Helge i kjend stil på stranda, etter vår første dag i sola utan solkrem. (Den låg igjen heime)


Seilas på beachen.


Seilas med tilskodarar.


Linn Silje testar om triksa ifrå Rwanda fungerar like bra på Watoto Watanzania.


Hanne og LS på same seilas.


Kamera og ungar.


Kamera og ungar 2.


Arabisk restaurant der du var pålagt aå ta av deg sko og legge deg ned på ei pute eller sju.


Turisttur til Stone Town. Har nettopp bestilt den berømte bufeeren til julafta.


Morgon på stranda på julafta. Gåveutdeling og stas.


Linn Silje viser den flotte gåva ho har fått ifrå meg og Helge; portrett av oss etter novemberkottisprosjektet. Lik gåve til alle andre damene våre me. Trur alle vart glade.


Anders viser fram julegaava ifraa Cirene; norsk staesj som vi alle sakna.


Marine Marit i båten vår ut til delfinsafarien.


Frekke Fredrik viser kor nær han var å ta på ein delfin.


Utflukt for aa snorkle paa korallsteinen like utanfor beachen.


Meg og Helge paa same turen.