For å slenge mej på MadagØyvin si bølgje, so legge ej ut ei lekkje til bloggen med bartebileta av alle i konkurransa. Alle he diverre ikkje lagt inn sitt bilete enda, hinthint!, men vil forhåpentlegvis gjere dette nownow. Og ja, nownow e afrikanskengelsk og betyr det same som engelsk now. Ein afrikanskengelsk "now" betyr "om ei stund" eller "i overskueleg framtid".
Koffor har du ikke bart?
Det ligg eit par ekstra godbitar ifrå bart- og bølgjeklubben Kanga sin laginnsats der.
torsdag 8. januar 2009
tirsdag 6. januar 2009
Bartekonkurranse
Eit anna fabuløst forslag til konkurranse, klekka ut av Madagaskar-Øyvin, var å konkurrere i bart. Nærare bestemt adventsbart. Det var om å gjere å spare for harde livet ifrå 1. desember og til julafta, og deretter bli vurdert av jurymedlemmar. Alle hjelpemiddel var tilletne. Vi fire stutane ifrå Austafrika tok dette særs alvorleg, og etter hard kniving var det duka 1. juledag for resultata. Og ein photoshoot av dei flaue og sjeldne. Eg har som regel ein høg terskel for denslags, men her var eg på kanten av det eg klarer å halde meg alvorleg til og utan å rødme.
Mitt bidrag kjem her, og med ein slu taktikk for å imponere hovuddommar og trønder Linn Silje kom eg høgt opp i Austafrikameisterskapet. Den naturlege taktikken ville vore å appellere til trønderen i Linn Silje, men sidan hockeyen blei teken rett før infield og mokkasinane mine trulegvis har flytta til Polen var dette ikkje eit alternativ. Eg tenkte difor eit steg lenger, og gjekk for den meir franske looken. LS har vore eit år i Quebec og kan fransk, og denne innfallsvinkelen tenkte eg ville gje best resultat. Det gjorde det.
Eg trakk det lengste strået, men kun slått med 3 poeng av ein delt andreplass mellom Helge og Fredrik. Anders mista mellom ei og to veker grunna slaskestell med å barbere seg, og kom sist på trass av eit klart favorittstempel grunna midtskill på ryggen allereie i ein alder av 24. Etter ein kort rådsslagning kom vi til at vi likevel stiller alle saman i verdsmeisterskapet, både i singel- og lagkonkurransa, for alle bartane var fantastiske på kvar sin måte. Etter eit kort blikk på andre bloggar og deltakarar i konkurransa tør eg, dog litt freidig, påstå at pallen er vår.
Stor takk til Linn Silje, Hanne og Marit for juryarbeidet og grundig bedømming av bartane.
Mitt bidrag kjem her, og med ein slu taktikk for å imponere hovuddommar og trønder Linn Silje kom eg høgt opp i Austafrikameisterskapet. Den naturlege taktikken ville vore å appellere til trønderen i Linn Silje, men sidan hockeyen blei teken rett før infield og mokkasinane mine trulegvis har flytta til Polen var dette ikkje eit alternativ. Eg tenkte difor eit steg lenger, og gjekk for den meir franske looken. LS har vore eit år i Quebec og kan fransk, og denne innfallsvinkelen tenkte eg ville gje best resultat. Det gjorde det.
Eg trakk det lengste strået, men kun slått med 3 poeng av ein delt andreplass mellom Helge og Fredrik. Anders mista mellom ei og to veker grunna slaskestell med å barbere seg, og kom sist på trass av eit klart favorittstempel grunna midtskill på ryggen allereie i ein alder av 24. Etter ein kort rådsslagning kom vi til at vi likevel stiller alle saman i verdsmeisterskapet, både i singel- og lagkonkurransa, for alle bartane var fantastiske på kvar sin måte. Etter eit kort blikk på andre bloggar og deltakarar i konkurransa tør eg, dog litt freidig, påstå at pallen er vår.
Stor takk til Linn Silje, Hanne og Marit for juryarbeidet og grundig bedømming av bartane.
Beste lokale antrekk
Allereie på Hald i september avtala eldsjeler i Austafrikagjengen at vi skulle ha ei særs morosam og uhøgtideleg konkurranse om kven som kunne stille opp på infieldkurset i desember med best lokalt antrekk. Og med best meinte vi eit antrekk som i størst mogleg grad ville frambringe ukontrollert latter, store auge og pustevanskar hjå dei andre. Eg hadde ein stereotyp av den jamne afrikanar at det gjekk mykje i blomster, fargar og volum når det gjaldt bekledning. I ettertid ser eg at eg må nyansere litt stereotypen min på dette punktet.
Det vart tidleg klart at jentene hadde eit enormt fortrinn i konkurransa i og med at det kun er afrikanske damer som kler seg "best". Menn går gjerne i kjedelege slacks eller gråbrungrøne dressbukser med ei lite "best" skjorte til. Damene derimot har gjerne dei villaste kreasjonane både til kvardags og fest, og med hattar og skaut du ikkje trudde fantest. Dei første vekene gjekk då med til innbitt tenking og fundering på korleis dette skulle konkurrerast mot.
Løysinga kom relativt tilfeldig, under ein samtale med Phyneous på kontoret. Etter samtalen var det klart at ein maasaidress var det einaste "best" alternativet.
Eit viktig kriterium for det lokale antrekket var at for å stille til start på infield måtte det vere brukt minst ein gong i full offentlegheit før infield. Helge tok ein sistelitenshopping i ein maasaishop siste skuledagen vår før infield, og eg børsta støv av dressen min og vart med på det store fesjået. Festen starta på CHRISC-kontoret, der passivmaasaien Aron, vår sjef, viste Helge kvar plagga skulle hengast på kroppen. Phyneous fulgte entusiastisk med og bistod med latter og hoiing der det trengdest.
Turen gjennom byen til swahiliskulen var ein dels flau og mest egoboostande oppleving. Det er kanskje den første og siste gongen i mitt liv at trafikk har stoppa opp når eg går på gata, men det må seiast at det er ein ganske god kjensle. Dagens swahiliord var utvilsomt "Pendeza!", eller "Attractive!" på engelsk. Det verste er at afrikanarar ikkje har ironi som språkleg verkemiddel, og difor meiner det. Eg og Helge smilte og vinka heile vegen, som kongelege på 17. mai, gjerne ispedd med nokre "Cool" og "Freshi".
Å halde på tre lendeklede i svak kuling kan imidlertid by på utfordringar.
Vår swahililærar og sekretøsa var henrykt over synet som møtte dei. Etter timen fekk vi sekretæren, Mama CoCo, til å ta bilete av oss og læraren, Bwana Sango. Det som etter kvart gjekk opp for meg var at å gi eit kamera til ei eldre afrikansk kvinne utan teknisk sans ikkje er einsbetydande med gode bilete. På 3. forsøket klarte ho å halde kameraet mot oss og ikkje si eiga kløft, og etter eit par forsøk til kom samanhengen mellom bilete på kameraskjermen og det tekne biletet snikande til ho. Etter 6-7 forsøk var smila blitt stive og Bwana Sango utilpass, so vi kalla det ein dag og takka pent for oss. Å sjå biletseria om att på kameraet var ein fest utan like, og dette biletet her er relativt beskrivande. Det er rett nok ikkje det beste mama CoCo tok, men det er det eg likar best likevel.
På veg tilbake til kontoret traff vi på fleire stk ekte maasaiar, som heldigvis ikkje tok det ille opp at vi ikledde oss bunadane deira. Eg hadde vel flira eg òg om ein av dei hadde kome i tjukk, svart vadmelsslacks og like tjukk, raud vadmelsskjorte på gata. Og pent strikka ullknestrømper med kneband.
Det vart tidleg klart at jentene hadde eit enormt fortrinn i konkurransa i og med at det kun er afrikanske damer som kler seg "best". Menn går gjerne i kjedelege slacks eller gråbrungrøne dressbukser med ei lite "best" skjorte til. Damene derimot har gjerne dei villaste kreasjonane både til kvardags og fest, og med hattar og skaut du ikkje trudde fantest. Dei første vekene gjekk då med til innbitt tenking og fundering på korleis dette skulle konkurrerast mot.
Løysinga kom relativt tilfeldig, under ein samtale med Phyneous på kontoret. Etter samtalen var det klart at ein maasaidress var det einaste "best" alternativet.
Eit viktig kriterium for det lokale antrekket var at for å stille til start på infield måtte det vere brukt minst ein gong i full offentlegheit før infield. Helge tok ein sistelitenshopping i ein maasaishop siste skuledagen vår før infield, og eg børsta støv av dressen min og vart med på det store fesjået. Festen starta på CHRISC-kontoret, der passivmaasaien Aron, vår sjef, viste Helge kvar plagga skulle hengast på kroppen. Phyneous fulgte entusiastisk med og bistod med latter og hoiing der det trengdest.
Turen gjennom byen til swahiliskulen var ein dels flau og mest egoboostande oppleving. Det er kanskje den første og siste gongen i mitt liv at trafikk har stoppa opp når eg går på gata, men det må seiast at det er ein ganske god kjensle. Dagens swahiliord var utvilsomt "Pendeza!", eller "Attractive!" på engelsk. Det verste er at afrikanarar ikkje har ironi som språkleg verkemiddel, og difor meiner det. Eg og Helge smilte og vinka heile vegen, som kongelege på 17. mai, gjerne ispedd med nokre "Cool" og "Freshi".
Å halde på tre lendeklede i svak kuling kan imidlertid by på utfordringar.
Vår swahililærar og sekretøsa var henrykt over synet som møtte dei. Etter timen fekk vi sekretæren, Mama CoCo, til å ta bilete av oss og læraren, Bwana Sango. Det som etter kvart gjekk opp for meg var at å gi eit kamera til ei eldre afrikansk kvinne utan teknisk sans ikkje er einsbetydande med gode bilete. På 3. forsøket klarte ho å halde kameraet mot oss og ikkje si eiga kløft, og etter eit par forsøk til kom samanhengen mellom bilete på kameraskjermen og det tekne biletet snikande til ho. Etter 6-7 forsøk var smila blitt stive og Bwana Sango utilpass, so vi kalla det ein dag og takka pent for oss. Å sjå biletseria om att på kameraet var ein fest utan like, og dette biletet her er relativt beskrivande. Det er rett nok ikkje det beste mama CoCo tok, men det er det eg likar best likevel.
På veg tilbake til kontoret traff vi på fleire stk ekte maasaiar, som heldigvis ikkje tok det ille opp at vi ikledde oss bunadane deira. Eg hadde vel flira eg òg om ein av dei hadde kome i tjukk, svart vadmelsslacks og like tjukk, raud vadmelsskjorte på gata. Og pent strikka ullknestrømper med kneband.
mandag 5. januar 2009
Tilbake til "heimen"
No har eg kome tilbake til Arusha, byen med få gateseljarar og behageleg temperatur, og fått sove ut. Ei lita strek i rekninga var at vi ikkje hadde vatn heime, men det er rart kva ein finn berre ein leitar litt rundt.
Det har blitt mange inntrykk og mange opplevingar sidan sist innlegg, ikkje minst sidan vi har vore på infieldkurs og ferie. Veldig kort fortalt er infieldkurs at ein lærar eller to kjem ned til regionen vår og samlar alle oss elevane her til hygge, oppsummering, læring, evaluering, reparering, mekanering...Om du vil vite meir detaljar og nøyaktige fakta er det berre å gå til Helge sin blogg. Dette gjeld nok generelt for heile feria vår òg, då eg likar å skrive om pussige ting heller enn fakta.
Bortsett frå å sjå igjen alle gode vener på infieldkurset i Jinja, Uganda var kanskje strekkhopp det artigaste eg gjorde. Eg treng gjerne ein sommar med tinderangling for å verte kvitt høgdeskrekk- og respekt, og eg hadde då i so måte ei veldig dårleg opplading til dette "vågestykket". Helge, som har eit snev av høgdeskrekk, og eg hadde diskutert dette før infield og konkludert med at minst 2 av jentene var galne nok i hovudet til å skulle hoppe. Og dermed overlate ingen andre alternativ for oss òg..
Vel oppe i tårnet der galskapen skulle foregå stod vi alle 6 spente og nervøse, medan vår vikarierande lærar Ole Asbjørn dokumenterte lenge og vel med videokamera. Gjerne ispedd med latter og kommentarar på sørlandsk som til dømes "Oj, kjenner dere hvordan tårnet gynger når jeg hopper opp og ned?" Tidlegare hadde han sluppe fastbrende sitat som "Har gjort det en gang før, men aldri igjen. Kjennes jo som om en skal dø vet du."
Dette biletet og neste e Hanne sine, men ej fekk avleda ho og stjelt dei.
Stemninga var, som før fortalt, i beste fall nervøs. Bortsett frå "Det er lettere andre gangen"-Anders vil eg seie at gutane ikkje var av dei mest tøffe i trynet der oppe. Når eg gjekk opp var eg ca midt i køa, men vart fort utmanøvrert bakover av andre nervøse. Eit forslag om stein-saks-papir om rekkefølgje vart motteke med nervøse nikk utan at nokon slapp taket i sin posisjon, og rekkverket. Eg forblei difor siste stut ut, og med kun jenter bak meg var dette siste spiker i point of return-kista. Vi hadde operert med iallefall 6-7 versjona av denne fristen, heretter kalla PONT, heile denne dagen. Alt ifrå ein enkel PONT når vi sette oss i strekkhoppbilen ved hotellet, via absolute PONT når vi betalte 65 dollar i skranken for hoppet og til no denne situasjonen eg var i no. Eg vil kalle den beyond all possible honour PONT.
I ettertid fekk vi alle ei personleg julehelsing ifrå ein lærar, og på min stod det m.a. at "Det var moro å se den store mannen skjelve oppe i tårnet".
Ifrå det var min tur og til eg var vel på veg ned til vatnoverflata var det verste over, det var ventinga som var den store spenninga. Eg kom diverre ikkje heilt nedi vatnet som eit stup, og dette resulterte i ein del småbanning ifrå det australske tårnmannskapet fekk eg fortalt i ettertid. Etter å ha sett 1000 hopp må vel dei få ha nokre mål å sikte etter dei òg.
Seinare den kvelden hadde vi ein betre middag og kåring av beste lokale antrekk. Vi kom vel til at alle var vinnarar og alt det der..det var iallefall ein feiande kjekk kveld. Dagen etter reiste vi tilbake til Kampala og vidare til Zanzibar. Dette vert nok nærare forklart i neste innlegg, og iallefall på Helge sin blogg.
Det har blitt mange inntrykk og mange opplevingar sidan sist innlegg, ikkje minst sidan vi har vore på infieldkurs og ferie. Veldig kort fortalt er infieldkurs at ein lærar eller to kjem ned til regionen vår og samlar alle oss elevane her til hygge, oppsummering, læring, evaluering, reparering, mekanering...Om du vil vite meir detaljar og nøyaktige fakta er det berre å gå til Helge sin blogg. Dette gjeld nok generelt for heile feria vår òg, då eg likar å skrive om pussige ting heller enn fakta.
Bortsett frå å sjå igjen alle gode vener på infieldkurset i Jinja, Uganda var kanskje strekkhopp det artigaste eg gjorde. Eg treng gjerne ein sommar med tinderangling for å verte kvitt høgdeskrekk- og respekt, og eg hadde då i so måte ei veldig dårleg opplading til dette "vågestykket". Helge, som har eit snev av høgdeskrekk, og eg hadde diskutert dette før infield og konkludert med at minst 2 av jentene var galne nok i hovudet til å skulle hoppe. Og dermed overlate ingen andre alternativ for oss òg..
Vel oppe i tårnet der galskapen skulle foregå stod vi alle 6 spente og nervøse, medan vår vikarierande lærar Ole Asbjørn dokumenterte lenge og vel med videokamera. Gjerne ispedd med latter og kommentarar på sørlandsk som til dømes "Oj, kjenner dere hvordan tårnet gynger når jeg hopper opp og ned?" Tidlegare hadde han sluppe fastbrende sitat som "Har gjort det en gang før, men aldri igjen. Kjennes jo som om en skal dø vet du."
Dette biletet og neste e Hanne sine, men ej fekk avleda ho og stjelt dei.
Stemninga var, som før fortalt, i beste fall nervøs. Bortsett frå "Det er lettere andre gangen"-Anders vil eg seie at gutane ikkje var av dei mest tøffe i trynet der oppe. Når eg gjekk opp var eg ca midt i køa, men vart fort utmanøvrert bakover av andre nervøse. Eit forslag om stein-saks-papir om rekkefølgje vart motteke med nervøse nikk utan at nokon slapp taket i sin posisjon, og rekkverket. Eg forblei difor siste stut ut, og med kun jenter bak meg var dette siste spiker i point of return-kista. Vi hadde operert med iallefall 6-7 versjona av denne fristen, heretter kalla PONT, heile denne dagen. Alt ifrå ein enkel PONT når vi sette oss i strekkhoppbilen ved hotellet, via absolute PONT når vi betalte 65 dollar i skranken for hoppet og til no denne situasjonen eg var i no. Eg vil kalle den beyond all possible honour PONT.
I ettertid fekk vi alle ei personleg julehelsing ifrå ein lærar, og på min stod det m.a. at "Det var moro å se den store mannen skjelve oppe i tårnet".
Ifrå det var min tur og til eg var vel på veg ned til vatnoverflata var det verste over, det var ventinga som var den store spenninga. Eg kom diverre ikkje heilt nedi vatnet som eit stup, og dette resulterte i ein del småbanning ifrå det australske tårnmannskapet fekk eg fortalt i ettertid. Etter å ha sett 1000 hopp må vel dei få ha nokre mål å sikte etter dei òg.
Seinare den kvelden hadde vi ein betre middag og kåring av beste lokale antrekk. Vi kom vel til at alle var vinnarar og alt det der..det var iallefall ein feiande kjekk kveld. Dagen etter reiste vi tilbake til Kampala og vidare til Zanzibar. Dette vert nok nærare forklart i neste innlegg, og iallefall på Helge sin blogg.
mandag 29. desember 2008
Internett, jul og ymse
Sitte paa ein internettkafe paa Zanzibar no, og kom plutseleg paa at eg har ein blogg som har staatt uroeyvd i snart ein maanad. Eg har tusen forklaringar men faa unnskuldingar, desverre. Men eg kan melde at eg har det veldig bra, har nesten ikkje flassa vekk brunheita i det heile teke og har slappa kraftig av i juleferia.
Sann av ting som ikkje er til aa slappe av av kan eg kort nemne at bungalowen vaar ifraa i dag av er dobbeltbooka, ingen minibankar paa oeya fungerar og at flyselskapet vi har bestilt billettar heim igjen til Arusha med har lagt ned like greitt. Hadde eg vore disponert for det hadde eg nok vore litt stressa, og i tillegg har atmosfaera paa Zanzibar starta aa smitte over paa meg, so det gaar nok bra.
Skal lage eit betre og meir interessant innlegg seinare naar eg kjem heim til Arusha og det superfast modeminternettet der.
Until then..God jul og godt nyttaar til alle ej ville ha trefft foer, etter og i jula og alle som faktisk les bloggen=)
Sann av ting som ikkje er til aa slappe av av kan eg kort nemne at bungalowen vaar ifraa i dag av er dobbeltbooka, ingen minibankar paa oeya fungerar og at flyselskapet vi har bestilt billettar heim igjen til Arusha med har lagt ned like greitt. Hadde eg vore disponert for det hadde eg nok vore litt stressa, og i tillegg har atmosfaera paa Zanzibar starta aa smitte over paa meg, so det gaar nok bra.
Skal lage eit betre og meir interessant innlegg seinare naar eg kjem heim til Arusha og det superfast modeminternettet der.
Until then..God jul og godt nyttaar til alle ej ville ha trefft foer, etter og i jula og alle som faktisk les bloggen=)
torsdag 4. desember 2008
Best i byen
Forrige helg arrangerte CHRISC ei best-av-dei-beste-turnering. CHRISC her i Arusha arrangerar eit heilt ligasystem for ungar under 12, 14 og 16 aar, og det er heile 5 soner rundt om. Vinnarane av desse braka saman i ein "final battle" paa Arusha stadion, "theatre of dreams", og med to mzunguar med ei jokerrolle. Helge var ikkje heilt i form etter ein lang og fortruleg nattleg samtale med elgen Helge og hadde ingen spesielle rolle anna enn aa vere mzungo og joker. Eg, som ikkje skulle verte sjuk foer seinare paa kvelden denne dagen hadde det aerefulle og tyngande vervet aa vere vatnansvarleg. Svaere greier, og eg er glad eg har 4 aars universitetsutdanning som ballast for aa klare oppgaava.
Det var ein kjekk dag, og spesielt artig var det aa sjaa litt av arbeidet som CHRISC gjer. I dette tilfellet var det aa leike NFF.
Kven kan la vere aa la seg sjarmere av to staute karar i solbriller og kottisar?
Minnepinnen min
Etter mange halvhjarta forsoek, eller freistnadar, paa aa finne att minnepinnen min maatte eg bite i den sure sokken og kjoepe meg ein ny. Dette gjer at eg no kan faa vist litt bilete paa bloggen igjen. Det kan trengast, for bloggen min ser like naken og toerr ut som grovbroedet eg proevde aa lage her forleden utan dette visuelle krydderet.
Her for eit par veke sia, pluss eller minus litt, fekk vi som sagt besoek av Hoegtun fhs her i Arusha. Foerste dagen der hadde vi ein tur til maasailand for aa kike paa, ja nettopp, maasaiar og husa deira. Her kjem eit par bilete derifraa, litt forseinka.
Veldig sjarmerande unge med gedigen kopp, det siste biletet der. Mzunguar er tydelegvis ikkje spesielt tillitsvekkjande.
Seinare paa dagen skulle CHRISC spele kamp, og vi var kalla ut for aa sitje paa benken og verke avskrekkjande paa det andre laget. At dei syntest vi var mest fryktinngytande paa benken og ikkje paa bana tok vi oss ikkje naer av. Helge kom rett nok inn mot slutten som spiss, og gjorde ein fin figur som alltid.
Oppvarminga foer kamp er avogtil ein fest, og det er synd eg ikkje fekk vere med paa denne. Definitivt verdt aa ta med seg heim til Noreg!
Her for eit par veke sia, pluss eller minus litt, fekk vi som sagt besoek av Hoegtun fhs her i Arusha. Foerste dagen der hadde vi ein tur til maasailand for aa kike paa, ja nettopp, maasaiar og husa deira. Her kjem eit par bilete derifraa, litt forseinka.
Veldig sjarmerande unge med gedigen kopp, det siste biletet der. Mzunguar er tydelegvis ikkje spesielt tillitsvekkjande.
Seinare paa dagen skulle CHRISC spele kamp, og vi var kalla ut for aa sitje paa benken og verke avskrekkjande paa det andre laget. At dei syntest vi var mest fryktinngytande paa benken og ikkje paa bana tok vi oss ikkje naer av. Helge kom rett nok inn mot slutten som spiss, og gjorde ein fin figur som alltid.
Oppvarminga foer kamp er avogtil ein fest, og det er synd eg ikkje fekk vere med paa denne. Definitivt verdt aa ta med seg heim til Noreg!
Abonner på:
Innlegg (Atom)
